Het begin

Eén jaar. Zo lang heeft mijn sabbatical geduurd. Een half jaar langer dan gedacht door de komst van het coronavirus.
Ik was druk aan het zoeken naar leuke vacatures toen het 14 maart werd en we allemaal zoveel mogelijk thuis moesten blijven. Toen ik de eerste schrik te boven was besefte ik dat thuiswerken voorlopig de norm zou blijven. Het zou nog lang duren voor ik nieuwe collega’s zou krijgen, laat staan ze in levenden lijve zou ontmoeten. Dat betekende dat mijn nieuwe werk inhoudelijke zó tof moest zijn, dat het de uren alleen op mijn zolderkamer zou goedmaken.

Schrijven

Ik kon maar één ding bedenken: schrijven. Alleen schrijven hou ik lang vol. Ik kan uren knutselen met woorden. Ik vind het te gek om me in te leven en de juiste woorden en de juiste toon te vinden. Maar ik heb geen professionele schrijfervaring. Althans, geen aantoonbare ervaring. Ja, ik heb een propedeuse van de School voor Journalistiek en ik rondde in maart de Schrijversacademie af. En natuurlijk schreef ik wel eens wat in mijn vorige banen, maar nooit als tekstschrijver.

Dromen, idealen en praktische bezwaren

Tijdens mijn half jaar extra sabbatical dobberde ik heen en weer tussen dromen, idealen en praktische bezwaren.
In september ging de knop om en op 7 oktober was het zover: Ik schreef me in bij de Kamer van Koophandel als tekstschrijver. Van dromen naar duiken want ervaring doe je op door te doen. Dus hier ben ik!

Kan jij wel wat teksthulp gebruiken? Laat het me weten!